Raise your hopeful voice you have a choice

باور داری به این؟

یک فیلم گوگولی قدیمی هست که هنوز هم از دیدنش خوشحال میشوم (یعنی فکر کنم بشوم لااقل): "اشکها و لبخندها" یا همان آوای موسیقی (the sound of music) ، یک جاش  هست جولی اندروز  مثلا خوشحال است و میخواند :

so some where in my youth or childhood

I must have done something good

nothing comes from nothing

nothing ever could

so some where in my youth or childhood

I must have done something good...

چند وقت است هی یادش می افتم ، از دوستی هم شنیدم پریروز ، بقیه ی نمایشنامه ی اشمیت را هم داشتم میخواندم امروز، از این ایده نوشته بود...

یعنی هر خوب و بدی که الان هست ، به خاطر قبلا بوده ها و رفتار و افکار ماست؟! یا هرچه کنی حتما و قطعا اثرش را میگذارد در آینده؟! 

من نمیدانم!

دیوار مست و پنجره مست و اتاق مست
این چندمین شب است که خوابم نبرده است
...

                                                        سیدمهدی موسوی

یک نمایشنامه است که میخوانیم. از اریک امانوئل اشمیت. میگوید ملودرام پایه اش همین سوء تفاهم هاست. سوء تفاهم هایی که گاهی یک چیز خوب را از بیخ نابود میکنند. فکر میکنم خب صاف و پوست کنده بودن آدمها میتواند از تولید ملودرام پیشگیری کند. اما رابطه ی پوست کنده گی با جذابیت ؟! میگویند رازگونه گی و جذابیت رابطه ی مستقیم دارند. اما من نمیدانم و زیاد هم دوستش ندارم!
تنها میدانم وقتی چیزی برای یاد گرفتن و فهمیدن یا جایی برای تلاش وجود نداشته باشد (یعنی که ذهن فعال) ، آدم کم کم حوصله اش سر میرود. 
خب آن رازگونه گی هم میتواند نوعی فعال کردن ذهن باشد! هرچند که سمت و سویش ممکن است جالب نباشد اگر دقیق شوی!

امروز به کلی چیزهای مهم فکر کردم... خیلی مهم... و جدی! 

بر که میگشتم اما ، انگار باد همه اش را فوت کرد و برد...
الان فقط یادم می آید که وقتی آمدم گلدان کوچک پرگل تشنه بود... 
و آن آدم ِ گچ به دست  خسته بود...
و آفتاب که افتاده بود روی میز ، و با چرخش سبیل های ساعت ، روی میز و کفش های من دور میزد گرم و روشن بود...

آفتاب سریع بود ، ساعت هم ، 
روزها هم ... ، 
من ؟!

باز فکر میکنم و هزار بار "Comptine d'un autre été: L'après-midi" را گوش میدهم... 

این پاییز هم میرود که تمام شود...
و انگار که ناتینگ مترز!
خوب و بد...
میگذرد...
و من ، حواسم که پرت میشود ،
به انتخاب ها نگاه میکنم !  

... چه چیز سبب شده است که این مردم زندگی خود را مخصوص به خدمت علم سازند و این همه دلباخته ی آن شوند؟ جواب دادن به این سوال کار دشواری است و هرگز نمیتوان یک راه کلی برای گفتن جواب پیدا کرد. من شخصا مانند شوپنهاور عقیده دارم که نیرومند ترین علت رو کردن به علم ضرورت فرار از زندگی تاریک و غم انگیز روزانه است؛ به این ترتیب است که انسان رشته ی بی پایان آرزوهای زودگذر را ، که هنگام توجه فکر به محیط روزانه یکی پس از دیگری حادث میشود ، میگسلد و خود را از رنج و فشار آنها میرهاند.
بر این انگیزه ی منفی باید علت مثبتی را نیز بیفزاییم. طبیعت انسانی همیشه درآن میکوشد که برای خویشتن تصویری ساده و کلی از جهانی که وی را فرا گرفته است بسازد. در این کار منتهای سعی او متوجه آن است تا تصویری که میسازد هرچه بهتر ممکن است آنچه را فکر انسان در طبیعت میبیند به شکل ملموس و قابل فهمی تعبیر کند. این کاری است که شاعر و نقاش و فیلسوف و عالم طبیعی هریک به راه مخصوص خویش انجام میدهند. وی در این تصویر مرکز ثقل روح خویش را چنان جای میدهد که آرامش و طمانینه ای را که در فعل و انفعالات پر جنب و جوش زندگانی روزانه از کف داده است بازیابد. ... (آلبرت اینشتین - ترجمه احمد آرام)

در کناره ی یک کابوس بودی
حالا هربار که خودت یا اسمت را میبینم ،
منتظرم یک چیزی بشود...
اما هیچ چیز نمیشود!
آنجا چه میکردی؟!

یک شعر از فروغ خوندم یه جا چند روز پیش... روی خاک... هرگز از زمین جدا نبوده ام...
 و فکر کردم ...

ایشون فقط کمی شبیه دوست جدید من هستند....

 درواقع از یک گونه و یه کم همرنگند ولی برگاشون خیلی فرق داره

گل حنا ی من تازه داره با مکان جدیدش کنار میاد

بعد از اینکه فکر کردم داره میمیره ، الان 2 تا گل خوشگل داره :)

با این فیلترشکنم نمیتونم عکساشو آپلود کنم اینجا

...برای فرانز "در حقیقت زیستن"  به معنای دروغ نگفتن و پنهان کاری نکردن است. اما به نظر سابینا "در حقیقت زیستن" -به خود و دیگران دروغ نگفتن- تنها در صورتی امکان پذیر است که انسان با مردم زندگی نکند. به محض اینکه بدانیم کسی شاهد کارهای ماست ، خواه ناخواه خود را با چشمان نظاره گر تطبیق میدهیم، و دیگر هیچ یک از کارهایمان صادقانه نیست....


 "سبکی تحمل ناپذیر هستی"